Δάκρυσαν τα σεντόνια μου

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Ποίηση: Αγγελική Ελευθερίου
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας [πρώτη εκτέλεση από την Αλίκη Καγιαλόγλου στον δίσκο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] (1985)]
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Όταν από κοντά μου πια θα έχεις φύγει
κι εγώ δεν θα ’χω από πού να κρατηθώ
όταν κι οι φίλοι θα χαθούνε λίγοι-λίγοι
κι αυτή τη νύχτα που θαρρώ πως θα χαθώ
πόσες αγάπες μες στον κόσμο θα ’χουν μείνει
και τη δικιά σου σε ποια μάτια θα τη βρω

Δάκρυσαν τα σεντόνια μου απόψε
κι από τα τζάμια στάζει καταχνιά
πάρ’ την κιθάρα σου και λίγο παίξε
για κείνο το πουλί στην ερημιά

Μην κλαις μέσα στον ύπνο σου τα βράδια
και λες πως θες να μείνεις μοναχή
τα όνειρά σου τα ’κανες κομμάτια
χωρίς αυτά πού θάβρεις την αρχή

Δάκρυσαν τα σεντόνια μου απόψε
κι από τα τζάμια στάζει καταχνιά
πάρ’ την κιθάρα σου και λίγο παίξε
για κείνο το πουλί στην ερημιά

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Γαλανομάτα

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Γαλανομάτα, μες στην αγκάλη σου
φωτιά γεμάτα είναι τα κάλλη σου
εκεί ψηλά στ’ αστέρια
με παν τα δυο σου χέρια
και μαζί σου είναι ωραία η ζωή

Σ’ αγάπησα
γαλανομάτα μου, τσαχπίνα και σατράπισσα
σ’ αγάπησα
κι αφού το ξέρεις πως εγώ
χωρίς εσένα θα χαθώ
δε δίνεις δυάρα
μα το Θεό, θέλω να φύγω
θέλω να φύγω, αχ, μα δεν μπορώ

Μες στην καρδιά σου έχεις το μάλαμα
στο πρόσωπό σου το γλυκοχάραμα
σε μαγικά παλάτια
με παν τα δυο σου μάτια
και μαζί σου είναι ωραία η ζωή

Σ’ αγάπησα
γαλανομάτα μου, τσαχπίνα και σατράπισσα
σ’ αγάπησα
κι αφού το ξέρεις πως εγώ
χωρίς εσένα θα χαθώ
δε δίνεις δυάρα
μα το Θεό, θέλω να φύγω
θέλω να φύγω, αχ, μα δεν μπορώ

Γαλανομάτα, μες στην αγκάλη σου
φωτιά γεμάτα είναι τα κάλλη σου
εκεί ψηλά στ’ αστέρια
με παν τα δυο σου χέρια
και μαζί σου είναι ωραία η ζωή

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Εφτά φορές με πρόδωσες

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Εφτά φορές μ’ οδήγησες
στης φυλακής τα σίδερα
εφτά φορές με πρόδωσες
και μ’ έριξες στη συμφορά

Μα τώρα που καθάρισα
για όλα, κατεργάρισσα
πικρά θα κλάψεις σήμερα

Εφτά φορές με κάρφωσες
και έδωσες αναφορά
ψεύτρα γυναίκα αλήτισσα
σε μίσησα και γλίτωσα

Μα τώρα που καθάρισα
για όλα, κατεργάρισσα
πικρά θα κλάψεις σήμερα

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ψυχή μοβόρα

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Εσύ που μου ’κανες τις νύχτες μαύρες και παραμιλώ
και τον ύπνο βαρύ σαν το μαύρο ουρανό
να φύγεις τώρα, ψυχή μοβόρα
και μπροστά μου να μη σε ξαναδώ

Καλή τύχη στα όνειρά σου
στον καινούριο τον έρωτα σου
δεν μπορούσα να ζήσω άλλο πια
στη δική σου, μπαμπέσα, αγκαλιά
και λυπάμαι γιατί σ’ αγαπούσα πολύ
στην καρδιά σου είχα γελαστεί

Εσύ μου μίλαγες με μάσκα πάντα, ψεύτρα, συνεχώς
και παράβλεπα γιατί σ’ αγαπούσα σαν τρελός
να φύγεις τώρα, ψυχή μοβόρα
και μπροστά μου να μη σε ξαναδώ

Καλή τύχη στα όνειρά σου
στον καινούριο τον έρωτα σου
δεν μπορούσα να ζήσω άλλο πια
στη δική σου, μπαμπέσα, αγκαλιά
και λυπάμαι γιατί σ’ αγαπούσα πολύ
στην καρδιά σου είχα γελαστεί

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Βράδια αγαπημένα

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Μη μου μιλάτε τώρα πάνω στο μεθύσι
για την πληγή μου να σας πω οπού με καίει
η καρδιά μου κλαίει
η καρδιά μου κλαίει

Μη μου μιλάτε τώρα πια για κείνη
μη μου θυμίζετε βράδια αγαπημένα
βράδια πικραμένα, βράδια μες στο κλάμα
κι όμως τώρα αρχίζει το δικό μου δράμα

Δε θέλω τώρα να θυμάμαι τη μορφή της
γιατί πονάω και θρηνώ μες στην ψυχή μου
ήταν η ζωή μου
ήταν η ζωή μου

Μη μου μιλάτε τώρα πια για κείνη
μη μου θυμίζετε βράδια αγαπημένα
βράδια πικραμένα, βράδια μες στο κλάμα
κι όμως τώρα αρχίζει το δικό μου δράμα

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Με παρέσυρε εκείνη

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Βασίλης Τσιτσάνης (μπουζούκι και τραγούδι στην εισαγωγή) /  Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Κλάψε με, μανούλα μου γλυκιά
χάνομαι και τούτη τη βραδιά
εγώ που ήμουνα το πρώτο παλικάρι
και με καμάρωνε της νύχτας το φεγγάρι

Μάνα, με παράσυρε μια βραδιά εκείνη
κι από τότε, μάνα μου
το κορμί μου έλιωσε
απ’ την ηρωίνη

Άδικα μην τρέχεις στον γιατρό
σβήνω κι είναι αργά για να σωθώ
απόψε έρχεται ο Χάρος να με πάρει
δεκαοχτάχρονο ακόμα παλικάρι

Μάνα, με παράσυρε μια βραδιά εκείνη
κι από τότε, μάνα μου
το κορμί μου έλιωσε
απ’ την ηρωίνη

Έχε γεια κι εσύ, ζωή γλυκιά
σώστε τώρα τ’ άλλα τα παιδιά
προτού κτυπήσουνε θλιμμένα οι καμπάνες
προτού το σπλάχνο τους να κλάψουν κι άλλες μάνες

Μάνα, με παράσυρε μια βραδιά εκείνη
κι από τότε, μάνα μου
το κορμί μου έλιωσε
απ’ την ηρωίνη

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ο έρωτας

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Έρωτας τα μάτια σου
άνεμος σαρωτικός
όλα τα ξερίζωσε

Δεν υπάρχω πια
είμαι μονάχα μια καρδιά
δεν υπάρχω πια
πάρε ό,τι θες απ’ την καρδιά

Έρωτας αβάσταχτος
ό,τι αγγίζω με πονά
χάνομαι γκρεμίζομαι

Δεν υπάρχω πια
είμαι μονάχα μια καρδιά
δεν υπάρχω πια
πάρε ό,τι θες απ’ την καρδιά

Έρωτας υπέροχος
όμορφος μαγευτικός
έσκυψε με φίλησε

Δεν υπάρχω πια
είμαι μονάχα μια καρδιά
δεν υπάρχω πια
πάρε ό,τι θες απ’ την καρδιά

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Παλιό τελωνείο

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Στο παλιό τελωνείο, στους παλιούς καφενέδες
θα σε γδύσω μια νύχτα κι όπως θα ’σαι γδυτή
το κορμί σου θα λούσω με πικρούς αμανέδες
και κρασί της Νεμέας από αρχαία γιορτή

Και μετά θα σε πάρω στα μεγάλα μου χέρια
να σ’ αφήσω στην πέτρα, στο καρνάγιο μπροστά
κι εκεί μέσα στ’ αλάτι και τα σάπια μαδέρια
θα σε κάνω γυναίκα με τα χείλη κλειστά

Θα σε κάνω γυναίκα όλο μέλι και αίμα
με το ρίγος στο δέρμα και τα φρέσκα μαλλιά
και απέ θα σε κάψω γιατί είσ’ ένα ψέμα
η Ελένη της Τροίας, η πληγή η παλιά

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Φύτεψε δυο φιλιά

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Φύτεψε δυο φιλιά στο στόμα
του ξεχασμένου απ’ την αγάπη
Θα ανθίσουν στο καμένο χώμα
δυο στάλες δάκρυ, δυο στάλες δάκρυ

Φύτεψε το γλυκό σου χάδι
σ’ ένα παιδί ορφανεμένο
Θα ανθίσει ο ήλιος στο σκοτάδι
το παγωμένο, το παγωμένο

Φύτεψε μια καρδιά στο χιόνι
σ’ όλους στους ρημαγμένους τόπους
Θα ανθίσει κάποιο χελιδόνι
για τους ανθρώπους, για τους ανθρώπους

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Έβγαλα στο σφυρί τα χάδια

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Έβγαλα στο σφυρί τα χάδια
και όλα μου τα χτυποκάρδια
τα πούλαγα μισοτιμής
μα δεν τ’ αγόρασε κανείς

Ήτανε μεταχειρισμένα
κι είχαν προορισμό εσένα
εσένα που δε μ’ αγαπάς
και σαν την άμμο με σκορπάς

Πήγα να ξεπουλήσω ακόμα
όσα φιλιά έχω στο στόμα
κι άρχισα να παραμιλώ
κι όλοι με πήραν για τρελό

Ήτανε μεταχειρισμένα
κι είχαν προορισμό εσένα
εσένα που δε μ’ αγαπάς
και σαν την άμμο με σκορπάς

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Κι αν θα μου φύγεις

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Μπάσο: Αντώνης Τουρκογιώργης
Κιθάρα: Γιάννης Σπάθας & Στέλιος Καρύδας
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Ακορντεόν: Κώστας Καραγιάννης
Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης
Φλάουτο: Παναγιώτης Δράκος
Τσέλο: Στέλιος Ταχιάτης
Πιάνο: Τάσος Καρακατσάνης
Τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας
Δίσκος: Τσιτσάνης Θεοδωράκης Κόκοτας (1985)

Τα σήμαντρα της άνοιξης χτυπούν
μα εγώ δεν έχω χελιδόνι
δεν έχω γιασεμιά για να σου πουν
πως ζω με την ψυχή στο χιόνι

Κι αν θα μου φύγεις, θα ’σαι πάντα εδώ
μες στις χειρονομίες μου κρυμμένη
μες στους σκοπούς που λεν τ’ απόβραδο
όσοι κανένας δεν τους περιμένει

Τα ξώφυλλα της νύχτας ανοιχτά
μα εγώ δεν έχω παραθύρια
μονάχα στης καρδιάς μου τ’ ανοιχτά
ναυαγισμένα τρεχαντήρια

Κι αν θα μου φύγεις, θα ’σαι πάντα εδώ
μες στις χειρονομίες μου κρυμμένη
μες στους σκοπούς που λεν τ’ απόβραδο
όσοι κανένας δεν τους περιμένει

Πληροφορίες για τον δίσκο:

Πρόκειται για μία συνάντηση «γιγάντων». Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη την αγάπη και τον θαυμασμό του προς τον Βασίλη Τσιτσάνη, που τον θεωρεί μέγα δάσκαλό του στο λαϊκό τραγούδι. Επίσης, είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας συναντιέται δισκογραφικά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ υπήρξε ένας από τους τραγουδιστές που πολύ αγαπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε ανέκδοτα μέχρι τότε τραγούδια του Τσιτσάνη και πέντε ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου (γράφτηκαν το 1983 και αποτελούσαν τον κύκλο «Το Παλιό Τελωνείο» καθώς και ένα τραγούδι σε ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου από το έργο Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά (1985). Το μουσικό θέμα του τραγουδιού «Ο έρωτας» πρωτακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συγκινητική στιγμή του δίσκου αποτελεί η εισαγωγή του τραγουδιού «Με παρέσυρε εκείνη» όπου ακούμε τον Βασίλη Τσιτσάνη να το προβάρει παίζοντας και τραγουδώντας ο ίδιος, ενώ στη συνέχεια το ακούμε ερμηνευμένο από τον Κόκοτα.

Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της λαμπρής δεκαμελούς λαϊκής ορχήστρας ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Γράμμα στο Μάρκο Βαμβακάρη

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου
Πλήκτρα: Κώστας Γανωσέλης
Πιάνο: Γιάννης Ζερβίδης
Κιθάρες: Κώστας Νικολόπουλος & Στέλιος Καρύδας
Κοντραμπάσο: Ανδρέας Ροδουσάκης
Πνευστά: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Ερμηνεία: Δέσπω Διαμαντίδου & Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)

Γεια σου, ρε Μάρκο ΒαμΒακάρη
καραβοκύρη Συριανέ
που άνοιγες δρόμο στο φεγγάρι
κι έλεγες δύσκολα το ναι.

Είχες δικό σου μπαϊράκι
στου Πειραιά την αγορά
και συντροφιά σου τ’ αεράκι
απ’ της Ψυττάλειας τα νερά.

Γεια σου, ρε Μάρκο ΒαμΒακάρη
της μοναξιάς μας ουρανέ!

Άστρα το στόμα σου γεμάτο
κι η αλφαβήτα σου μισή
όμως τα πάνω έφερνες κάτω
έτσι όπως ήξερες εσύ.

Κι εμείς λιθάρι το λιθάρι
με την αγάπη στην καρδιά
σου χτίσαμε προσκυνητάρι
να σε δοξάζουν τα παιδιά.

Γεια σου, ρε Μάρκο ΒαμΒακάρη
μεγάλε και παντοτινέ!

Γράφει ο Σταύρος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου διαπερνούν τα αδιαφανή κρύσταλλα της σύγχρονης αναλγησίας μας. Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια αποκαλύπτουν την πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής μας ζωής με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» και σαν νυστέρια φτάνουν ως το κόκαλο της ευθύνης όλων μας για το κακό που μας τριγυρνά και απειλεί να μας καταστρέψει.
Σ’ αυτά τα νέα «Αμοργιανά» τραγούδια του, ο Νίκος Γκάτσος, με δέος, οργή και πόνο, βάζει τίτλους σκληρούς και λέει λόγια πικρά για να ξυπνήσει από τη νάρκη τους συνέλληνες, λίγο πριν από μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Και τα τραγούδια του αυτά δεν έχουν καμιά κομματική σκοπιμότητα ή δεν είναι τραγούδια καμιάς συνηθισμένης πολιτικο-κομματικής τραγουδοποιίας και θεολογίας.
Είναι τραγούδια μιας βαθιάς συναίσθησης ευθύνης ενός ποιητή της ελληνικής ψυχής και της ανθρώπινης αγωνίας που θέλησε, τώρα, στην τέλεια ωριμότητά του, να περάσει (με το τραγούδι), στο στόμα, στην ψυχή και στο μυαλό του λαού μας, το λόγο και τον ήχο της οργής απέναντι σε «εκείνα και εκείνους» που καταστρέφουν τη Ελλάδα. Απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να εξαφανίσουν την ελληνική συναίσθηση και συνείδηση και, τέλος, απέναντι σε εκείνους που συντελούν στη σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων από Έλληνες, με τη βοήθεια όλων των ανθελλήνων της Ευρώπης και του κόσμου.
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου «μιλούν» από μόνα τους. Εγώ, με τα λίγα λόγια μου, θέλησα να επισημάνω την ιδιαίτερη σημασία τους σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, ενώ ο Γιώργος Νταλάρας, με την ξεχωριστή φωνή του, αναδεικνύει το μέγεθος της αξίας αυτών των τραγουδιών, για τον καθένα μας.
Ευχαριστώ όλους που συμβάλανε στη δημιουργία αυτού του δίσκου.
Και ιδιαίτερα τη Δέσπω Διαμαντίδου που «έκλαψε» για τα «θύματα στ’ αραχνιασμένα μνήματα».
Τέλος, στο φίλο Γιάννη Αλαφούζο αφιερώνω αυτή μου τη δουλειά, για όσα πιστεύει και… πικραίνεται.

Τούτος ο τόπος

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου
Πλήκτρα: Κώστας Γανωσέλης
Πιάνο: Γιάννης Ζερβίδης
Κιθάρες: Κώστας Νικολόπουλος & Στέλιος Καρύδας
Κοντραμπάσο: Ανδρέας Ροδουσάκης
Πνευστά: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)

Τούτος ο τόπος είν’ ένας μύθος
από χρώμα και φως
ένας μύθος κρυφός
με τον κόσμο του ήλιου δεμένος.
Κάθ’ αυγή ξεκινά
ν’ ανταμώσει ξανά
το δικό του αθάνατο γένος.

Τούτος ο τόπος είν’ ένας κήπος
με κλαμένα παιδιά
στη γαλάζια ποδιά
κάποιας μάνας για πάντα χαμένης
που συντρόφοι ορφανοί
καρτερούν να φανεί
στο κατώφλι μιας πόρτας κλεισμένης.

Τούτος ο τόπος είν’ ένας βράχος
σα σπαθί κοφτερός
που σοφός ο καιρός
θα τον κάνει τραγούδι μια μέρα
και θα ’ρθουν εποχές
που οι φτωχές μας ψυχές
το σκοπό του θ’ ακούν στον αγέρα.

Γράφει ο Σταύρος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου διαπερνούν τα αδιαφανή κρύσταλλα της σύγχρονης αναλγησίας μας. Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια αποκαλύπτουν την πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής μας ζωής με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» και σαν νυστέρια φτάνουν ως το κόκαλο της ευθύνης όλων μας για το κακό που μας τριγυρνά και απειλεί να μας καταστρέψει.
Σ’ αυτά τα νέα «Αμοργιανά» τραγούδια του, ο Νίκος Γκάτσος, με δέος, οργή και πόνο, βάζει τίτλους σκληρούς και λέει λόγια πικρά για να ξυπνήσει από τη νάρκη τους συνέλληνες, λίγο πριν από μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Και τα τραγούδια του αυτά δεν έχουν καμιά κομματική σκοπιμότητα ή δεν είναι τραγούδια καμιάς συνηθισμένης πολιτικο-κομματικής τραγουδοποιίας και θεολογίας.
Είναι τραγούδια μιας βαθιάς συναίσθησης ευθύνης ενός ποιητή της ελληνικής ψυχής και της ανθρώπινης αγωνίας που θέλησε, τώρα, στην τέλεια ωριμότητά του, να περάσει (με το τραγούδι), στο στόμα, στην ψυχή και στο μυαλό του λαού μας, το λόγο και τον ήχο της οργής απέναντι σε «εκείνα και εκείνους» που καταστρέφουν τη Ελλάδα. Απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να εξαφανίσουν την ελληνική συναίσθηση και συνείδηση και, τέλος, απέναντι σε εκείνους που συντελούν στη σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων από Έλληνες, με τη βοήθεια όλων των ανθελλήνων της Ευρώπης και του κόσμου.
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου «μιλούν» από μόνα τους. Εγώ, με τα λίγα λόγια μου, θέλησα να επισημάνω την ιδιαίτερη σημασία τους σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, ενώ ο Γιώργος Νταλάρας, με την ξεχωριστή φωνή του, αναδεικνύει το μέγεθος της αξίας αυτών των τραγουδιών, για τον καθένα μας.
Ευχαριστώ όλους που συμβάλανε στη δημιουργία αυτού του δίσκου.
Και ιδιαίτερα τη Δέσπω Διαμαντίδου που «έκλαψε» για τα «θύματα στ’ αραχνιασμένα μνήματα».
Τέλος, στο φίλο Γιάννη Αλαφούζο αφιερώνω αυτή μου τη δουλειά, για όσα πιστεύει και… πικραίνεται.

Η χοντρομπαλού

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου
Πλήκτρα: Κώστας Γανωσέλης
Πιάνο: Γιάννης Ζερβίδης
Κιθάρες: Κώστας Νικολόπουλος & Στέλιος Καρύδας
Κοντραμπάσο: Ανδρέας Ροδουσάκης
Πνευστά: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Ερμηνεία: Δέσπω Διαμαντίδου & Σταύρος Ξαρχάκος
Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)

Μια Κυριακή στην Κοκκινιά
στην παιδική μου γειτονιά
είδα μια γριά χοντρομπαλού
που ο νους της έτρεχε αλλού.

Την κοίταξα με κοίταξε
σαν κουκουβάγια σε μπαξέ
και μου ‘’πε με φωνή θολή
που μάνα θύμιζε τρελή:

«Σε χώμα φύτρωσα ζεστό
αιώνες πριν απ’ τον Χριστό.
Ζούσα καλά κι ευχάριστα
κι έπαιρνα μόνο άριστα.

Μα σαν προχώρησε ο καιρός
έγινε ο κόσμος μοχθηρός
και με βατέψανε που λες
αράδα βάρβαρες φυλές.

Σελτζούκοι Σλάβοι Ενετοί
λες κι ήταν όλοι τους βαλτοί.
Τότε κατάλαβα γιατί
καμένο ήμουνα χαρτί
δίχως χαρά δίχως γιορτή.

Σιγά-σιγά και ταπεινά
μ’ αγώνες και με βάσανα
καινούργια έβγαλα φτερά
μα ήρθαν τα χειρότερα.

Είδα τα ίδια μου παιδιά
να δίνουν σ’ άλλους τα κλειδιά
και με χιλιάδες ψέματα
με προδοσίες κι αίματα
να μου σπαράζουν την καρδιά.

Γι’ αυτό μια νύχτα σκοτεινή
θ’ ανέβω στην Καισαριανή
με κουρασμένα βήματα
να κλάψω για τα θύματα
στ’ αραχνιασμένα μνήματα.

Κι εκεί ψηλά στον Υμηττό
αντίκρυ στον Λυκαβηττό
μικρό κεράκι θα κρατώ
να φέγγει χρόνους εκατό
να φέγγει χρόνους εκατό.»

Γράφει ο Σταύρος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου διαπερνούν τα αδιαφανή κρύσταλλα της σύγχρονης αναλγησίας μας. Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια αποκαλύπτουν την πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής μας ζωής με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» και σαν νυστέρια φτάνουν ως το κόκαλο της ευθύνης όλων μας για το κακό που μας τριγυρνά και απειλεί να μας καταστρέψει.
Σ’ αυτά τα νέα «Αμοργιανά» τραγούδια του, ο Νίκος Γκάτσος, με δέος, οργή και πόνο, βάζει τίτλους σκληρούς και λέει λόγια πικρά για να ξυπνήσει από τη νάρκη τους συνέλληνες, λίγο πριν από μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Και τα τραγούδια του αυτά δεν έχουν καμιά κομματική σκοπιμότητα ή δεν είναι τραγούδια καμιάς συνηθισμένης πολιτικο-κομματικής τραγουδοποιίας και θεολογίας.
Είναι τραγούδια μιας βαθιάς συναίσθησης ευθύνης ενός ποιητή της ελληνικής ψυχής και της ανθρώπινης αγωνίας που θέλησε, τώρα, στην τέλεια ωριμότητά του, να περάσει (με το τραγούδι), στο στόμα, στην ψυχή και στο μυαλό του λαού μας, το λόγο και τον ήχο της οργής απέναντι σε «εκείνα και εκείνους» που καταστρέφουν τη Ελλάδα. Απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να εξαφανίσουν την ελληνική συναίσθηση και συνείδηση και, τέλος, απέναντι σε εκείνους που συντελούν στη σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων από Έλληνες, με τη βοήθεια όλων των ανθελλήνων της Ευρώπης και του κόσμου.
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου «μιλούν» από μόνα τους. Εγώ, με τα λίγα λόγια μου, θέλησα να επισημάνω την ιδιαίτερη σημασία τους σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, ενώ ο Γιώργος Νταλάρας, με την ξεχωριστή φωνή του, αναδεικνύει το μέγεθος της αξίας αυτών των τραγουδιών, για τον καθένα μας.
Ευχαριστώ όλους που συμβάλανε στη δημιουργία αυτού του δίσκου.
Και ιδιαίτερα τη Δέσπω Διαμαντίδου που «έκλαψε» για τα «θύματα στ’ αραχνιασμένα μνήματα».
Τέλος, στο φίλο Γιάννη Αλαφούζο αφιερώνω αυτή μου τη δουλειά, για όσα πιστεύει και… πικραίνεται.

Πίσω από μαύρα σίδερα

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου
Πλήκτρα: Κώστας Γανωσέλης
Πιάνο: Γιάννης Ζερβίδης
Κιθάρες: Κώστας Νικολόπουλος & Στέλιος Καρύδας
Κοντραμπάσο: Ανδρέας Ροδουσάκης
Πνευστά: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)

Αγέρηδες χτυπήσανε
τις φαγωμένες πόρτες
κι εκείνοι που αγαπήσανε
μονάχοι κόβουν βόλτες
πίσω από μαύρα σίδερα
που σιγοβράζουν σήμερα.

Αλί αλί και τρισαλί
Ελλάδα μάνα μου τρελή
φέρε μου απόψε στο κελί
καπνό φιτίλι και ρακί
και δυναμίτη παρακεί
να γίνει στάχτη η φυλακή.

Αγάπη, όσοι σε πίστεψαν
κακό της κεφαλής τους
μα κι όσους δεν σε πίστεψαν
απ’ τα δεσμά τους λύσ’ τους
να ξαναΒρούν το δρόμο τους
με το μηδέν για νόμο τους.

Αλί αλί και τρισαλί
Ελλάδα μάνα μου τρελή
φέρε μου απόψε στο κελί
καπνό φιτίλι και ρακί
και δυναμίτη παρακεί
να γίνει στάχτη η φυλακή.

Γράφει ο Σταύρος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου διαπερνούν τα αδιαφανή κρύσταλλα της σύγχρονης αναλγησίας μας. Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια αποκαλύπτουν την πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής μας ζωής με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» και σαν νυστέρια φτάνουν ως το κόκαλο της ευθύνης όλων μας για το κακό που μας τριγυρνά και απειλεί να μας καταστρέψει.
Σ’ αυτά τα νέα «Αμοργιανά» τραγούδια του, ο Νίκος Γκάτσος, με δέος, οργή και πόνο, βάζει τίτλους σκληρούς και λέει λόγια πικρά για να ξυπνήσει από τη νάρκη τους συνέλληνες, λίγο πριν από μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Και τα τραγούδια του αυτά δεν έχουν καμιά κομματική σκοπιμότητα ή δεν είναι τραγούδια καμιάς συνηθισμένης πολιτικο-κομματικής τραγουδοποιίας και θεολογίας.
Είναι τραγούδια μιας βαθιάς συναίσθησης ευθύνης ενός ποιητή της ελληνικής ψυχής και της ανθρώπινης αγωνίας που θέλησε, τώρα, στην τέλεια ωριμότητά του, να περάσει (με το τραγούδι), στο στόμα, στην ψυχή και στο μυαλό του λαού μας, το λόγο και τον ήχο της οργής απέναντι σε «εκείνα και εκείνους» που καταστρέφουν τη Ελλάδα. Απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να εξαφανίσουν την ελληνική συναίσθηση και συνείδηση και, τέλος, απέναντι σε εκείνους που συντελούν στη σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων από Έλληνες, με τη βοήθεια όλων των ανθελλήνων της Ευρώπης και του κόσμου.
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου «μιλούν» από μόνα τους. Εγώ, με τα λίγα λόγια μου, θέλησα να επισημάνω την ιδιαίτερη σημασία τους σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, ενώ ο Γιώργος Νταλάρας, με την ξεχωριστή φωνή του, αναδεικνύει το μέγεθος της αξίας αυτών των τραγουδιών, για τον καθένα μας.
Ευχαριστώ όλους που συμβάλανε στη δημιουργία αυτού του δίσκου.
Και ιδιαίτερα τη Δέσπω Διαμαντίδου που «έκλαψε» για τα «θύματα στ’ αραχνιασμένα μνήματα».
Τέλος, στο φίλο Γιάννη Αλαφούζο αφιερώνω αυτή μου τη δουλειά, για όσα πιστεύει και… πικραίνεται.

Μια γλώσσα μια πατρίδα

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου
Πλήκτρα: Κώστας Γανωσέλης
Πιάνο: Γιάννης Ζερβίδης
Κιθάρες: Κώστας Νικολόπουλος & Στέλιος Καρύδας
Κοντραμπάσο: Ανδρέας Ροδουσάκης
Πνευστά: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)

Μια χούφτα είν’ ο άνθρωπος
από στυφό προζύμι
γεννιέται σαν αρχάγγελος
πεθαίνει σαν αγρίμι.

Του μένει μόνο στη ζωή
μια γλώσσα μια πατρίδα
η πρώτη του παρηγοριά
και η στερνή του ελπίδα.

Όλο το βιός κι η προίκα του
ένας καημός στα στήθια
κι ο τόπος που τον γέννησε
η δυνατή του αλήθεια.

Για ιδέστε κείνο το παιδί
με τα γερά τα χέρια
πώς οδηγεί τ’ αδέρφια του
ν’ ανέβουν ως τ’ αστέρια.

Κι απ’ τα βουνά της Ρούμελης
και τα νησιά του νότου
ένας πανάρχαιος παππούς
κοιτάει τον εγγονό του.

Γράφει ο Σταύρος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου διαπερνούν τα αδιαφανή κρύσταλλα της σύγχρονης αναλγησίας μας. Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια αποκαλύπτουν την πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής μας ζωής με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» και σαν νυστέρια φτάνουν ως το κόκαλο της ευθύνης όλων μας για το κακό που μας τριγυρνά και απειλεί να μας καταστρέψει.
Σ’ αυτά τα νέα «Αμοργιανά» τραγούδια του, ο Νίκος Γκάτσος, με δέος, οργή και πόνο, βάζει τίτλους σκληρούς και λέει λόγια πικρά για να ξυπνήσει από τη νάρκη τους συνέλληνες, λίγο πριν από μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Και τα τραγούδια του αυτά δεν έχουν καμιά κομματική σκοπιμότητα ή δεν είναι τραγούδια καμιάς συνηθισμένης πολιτικο-κομματικής τραγουδοποιίας και θεολογίας.
Είναι τραγούδια μιας βαθιάς συναίσθησης ευθύνης ενός ποιητή της ελληνικής ψυχής και της ανθρώπινης αγωνίας που θέλησε, τώρα, στην τέλεια ωριμότητά του, να περάσει (με το τραγούδι), στο στόμα, στην ψυχή και στο μυαλό του λαού μας, το λόγο και τον ήχο της οργής απέναντι σε «εκείνα και εκείνους» που καταστρέφουν τη Ελλάδα. Απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να εξαφανίσουν την ελληνική συναίσθηση και συνείδηση και, τέλος, απέναντι σε εκείνους που συντελούν στη σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων από Έλληνες, με τη βοήθεια όλων των ανθελλήνων της Ευρώπης και του κόσμου.
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου «μιλούν» από μόνα τους. Εγώ, με τα λίγα λόγια μου, θέλησα να επισημάνω την ιδιαίτερη σημασία τους σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, ενώ ο Γιώργος Νταλάρας, με την ξεχωριστή φωνή του, αναδεικνύει το μέγεθος της αξίας αυτών των τραγουδιών, για τον καθένα μας.
Ευχαριστώ όλους που συμβάλανε στη δημιουργία αυτού του δίσκου.
Και ιδιαίτερα τη Δέσπω Διαμαντίδου που «έκλαψε» για τα «θύματα στ’ αραχνιασμένα μνήματα».
Τέλος, στο φίλο Γιάννη Αλαφούζο αφιερώνω αυτή μου τη δουλειά, για όσα πιστεύει και… πικραίνεται.

Τα γερόντια

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου
Πλήκτρα: Κώστας Γανωσέλης
Πιάνο: Γιάννης Ζερβίδης
Κιθάρες: Κώστας Νικολόπουλος & Στέλιος Καρύδας
Κοντραμπάσο: Ανδρέας Ροδουσάκης
Πνευστά: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας & Γιώργος Λέντζας
Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)

Μ’ ένα μάτι μ’ ένα δόντι
με βαμμένα τα μαλλιά
σκαρφαλώσαν οι γερόντοι
στης πατρίδας τα σκαλιά.

Καθώς παν για τα ογδόντα
ίδιοι και παράλληλοι
το πολύ για καμιά τσόντα
είναι πια κατάλληλοι.

Μα για να σωθεί η Ελλάδα
στους καιρούς τους ύστατους
βρείτε κάπου έναν καιάδα
και γκρεμοτσακίστε τους.

Μας φλομώσαν οι παππούδες
με ψευτιές και φούμαρα
λες και είμαστε αλεπούδες
που μασάνε κούμαρα.

Μα θα ’ρθούνε άλλα χρόνια
μ’ όνειρα κι οράματα
δίχως λόγους στα μπαλκόνια
κι άχρηστα προγράμματα

Αχ για να σωθεί η Ελλάδα
στους καιρούς τους ύστατους
βρείτε κάπου έναν καιάδα
και γκρεμοτσακίστε τους.

Μα για να σωθεί η Ελλάδα
στους καιρούς τους ύστατους
βρείτε κάπου έναν καιάδα
και γκρεμοτσακίστε τους.

Γράφει ο Σταύρος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου διαπερνούν τα αδιαφανή κρύσταλλα της σύγχρονης αναλγησίας μας. Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια αποκαλύπτουν την πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής μας ζωής με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» και σαν νυστέρια φτάνουν ως το κόκαλο της ευθύνης όλων μας για το κακό που μας τριγυρνά και απειλεί να μας καταστρέψει.
Σ’ αυτά τα νέα «Αμοργιανά» τραγούδια του, ο Νίκος Γκάτσος, με δέος, οργή και πόνο, βάζει τίτλους σκληρούς και λέει λόγια πικρά για να ξυπνήσει από τη νάρκη τους συνέλληνες, λίγο πριν από μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Και τα τραγούδια του αυτά δεν έχουν καμιά κομματική σκοπιμότητα ή δεν είναι τραγούδια καμιάς συνηθισμένης πολιτικο-κομματικής τραγουδοποιίας και θεολογίας.
Είναι τραγούδια μιας βαθιάς συναίσθησης ευθύνης ενός ποιητή της ελληνικής ψυχής και της ανθρώπινης αγωνίας που θέλησε, τώρα, στην τέλεια ωριμότητά του, να περάσει (με το τραγούδι), στο στόμα, στην ψυχή και στο μυαλό του λαού μας, το λόγο και τον ήχο της οργής απέναντι σε «εκείνα και εκείνους» που καταστρέφουν τη Ελλάδα. Απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να εξαφανίσουν την ελληνική συναίσθηση και συνείδηση και, τέλος, απέναντι σε εκείνους που συντελούν στη σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων από Έλληνες, με τη βοήθεια όλων των ανθελλήνων της Ευρώπης και του κόσμου.
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου «μιλούν» από μόνα τους. Εγώ, με τα λίγα λόγια μου, θέλησα να επισημάνω την ιδιαίτερη σημασία τους σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, ενώ ο Γιώργος Νταλάρας, με την ξεχωριστή φωνή του, αναδεικνύει το μέγεθος της αξίας αυτών των τραγουδιών, για τον καθένα μας.
Ευχαριστώ όλους που συμβάλανε στη δημιουργία αυτού του δίσκου.
Και ιδιαίτερα τη Δέσπω Διαμαντίδου που «έκλαψε» για τα «θύματα στ’ αραχνιασμένα μνήματα».
Τέλος, στο φίλο Γιάννη Αλαφούζο αφιερώνω αυτή μου τη δουλειά, για όσα πιστεύει και… πικραίνεται.

Οι πρώτοι και οι δεύτεροι

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου
Πλήκτρα: Κώστας Γανωσέλης
Πιάνο: Γιάννης Ζερβίδης
Κιθάρες: Κώστας Νικολόπουλος & Στέλιος Καρύδας
Κοντραμπάσο: Ανδρέας Ροδουσάκης
Πνευστά: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)

Στο χώμα τούτο το σκληρό
που ’ναι η βροχή αγγέλων δάκρυ
ποτέ δεν είχαμε νερό
κι αλαφιασμένοι σε μιαν άκρη
αρχίζαμε μονομαχία
με τα στοιχειά και τα στοιχεία.

Έτσι περπάταγε η ζωή
πότε στραβά και πότε ίσια
μέσ’ απ’ του κόσμου τη βουή
να πάει γραμμή για τα Ηλύσια
μ’ αίμα ραντίζοντας και σκόνη
το παθιασμένο της βαγόνι.

Θε μου γιατί γιατί γιατί
κείνοι που σκύβουν το κεφάλι
και τεμενάδες κάνουν πάλι
στον τύραννο και στον προδότη
Θε μου γιατί γιατί γιατί
να ’ρχονται κείνοι πάντα πρώτοι
κι εμείς οι αγνοί κι ελεύτεροι
να ’μαστε πάντα δεύτεροι;

Γράφει ο Σταύρος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου διαπερνούν τα αδιαφανή κρύσταλλα της σύγχρονης αναλγησίας μας. Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια αποκαλύπτουν την πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής μας ζωής με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» και σαν νυστέρια φτάνουν ως το κόκαλο της ευθύνης όλων μας για το κακό που μας τριγυρνά και απειλεί να μας καταστρέψει.
Σ’ αυτά τα νέα «Αμοργιανά» τραγούδια του, ο Νίκος Γκάτσος, με δέος, οργή και πόνο, βάζει τίτλους σκληρούς και λέει λόγια πικρά για να ξυπνήσει από τη νάρκη τους συνέλληνες, λίγο πριν από μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Και τα τραγούδια του αυτά δεν έχουν καμιά κομματική σκοπιμότητα ή δεν είναι τραγούδια καμιάς συνηθισμένης πολιτικο-κομματικής τραγουδοποιίας και θεολογίας.
Είναι τραγούδια μιας βαθιάς συναίσθησης ευθύνης ενός ποιητή της ελληνικής ψυχής και της ανθρώπινης αγωνίας που θέλησε, τώρα, στην τέλεια ωριμότητά του, να περάσει (με το τραγούδι), στο στόμα, στην ψυχή και στο μυαλό του λαού μας, το λόγο και τον ήχο της οργής απέναντι σε «εκείνα και εκείνους» που καταστρέφουν τη Ελλάδα. Απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να εξαφανίσουν την ελληνική συναίσθηση και συνείδηση και, τέλος, απέναντι σε εκείνους που συντελούν στη σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων από Έλληνες, με τη βοήθεια όλων των ανθελλήνων της Ευρώπης και του κόσμου.
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου «μιλούν» από μόνα τους. Εγώ, με τα λίγα λόγια μου, θέλησα να επισημάνω την ιδιαίτερη σημασία τους σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, ενώ ο Γιώργος Νταλάρας, με την ξεχωριστή φωνή του, αναδεικνύει το μέγεθος της αξίας αυτών των τραγουδιών, για τον καθένα μας.
Ευχαριστώ όλους που συμβάλανε στη δημιουργία αυτού του δίσκου.
Και ιδιαίτερα τη Δέσπω Διαμαντίδου που «έκλαψε» για τα «θύματα στ’ αραχνιασμένα μνήματα».
Τέλος, στο φίλο Γιάννη Αλαφούζο αφιερώνω αυτή μου τη δουλειά, για όσα πιστεύει και… πικραίνεται.

Δώστε μου μια ταυτότητα

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου
Πλήκτρα: Κώστας Γανωσέλης
Πιάνο: Γιάννης Ζερβίδης
Κιθάρες: Κώστας Νικολόπουλος & Στέλιος Καρύδας
Κοντραμπάσο: Ανδρέας Ροδουσάκης
Πνευστά: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)

Δεν έχω σπίτι κι όνομα
και κώδικες και νόμους
αιώνες τώρα περπατώ
σε στοιχειωμένους δρόμους.

Την πίκρα έχω μάνα μου
γυναίκα την ανάγκη
στα χώματα που χόρεψαν
Αγαρηνοί και Φράγκοι.

Είν’ απ’ το δέντρο του Θεού
η ρίζα που κρατεί με
δώστε μου μια ταυτότητα
να θυμηθώ ποιος είμαι.

Δώστε μου μια ταυτότητα
να θυμηθώ ποιος είμαι.

Γράφει ο Σταύρος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου διαπερνούν τα αδιαφανή κρύσταλλα της σύγχρονης αναλγησίας μας. Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια αποκαλύπτουν την πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής μας ζωής με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» και σαν νυστέρια φτάνουν ως το κόκαλο της ευθύνης όλων μας για το κακό που μας τριγυρνά και απειλεί να μας καταστρέψει.
Σ’ αυτά τα νέα «Αμοργιανά» τραγούδια του, ο Νίκος Γκάτσος, με δέος, οργή και πόνο, βάζει τίτλους σκληρούς και λέει λόγια πικρά για να ξυπνήσει από τη νάρκη τους συνέλληνες, λίγο πριν από μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Και τα τραγούδια του αυτά δεν έχουν καμιά κομματική σκοπιμότητα ή δεν είναι τραγούδια καμιάς συνηθισμένης πολιτικο-κομματικής τραγουδοποιίας και θεολογίας.
Είναι τραγούδια μιας βαθιάς συναίσθησης ευθύνης ενός ποιητή της ελληνικής ψυχής και της ανθρώπινης αγωνίας που θέλησε, τώρα, στην τέλεια ωριμότητά του, να περάσει (με το τραγούδι), στο στόμα, στην ψυχή και στο μυαλό του λαού μας, το λόγο και τον ήχο της οργής απέναντι σε «εκείνα και εκείνους» που καταστρέφουν τη Ελλάδα. Απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να εξαφανίσουν την ελληνική συναίσθηση και συνείδηση και, τέλος, απέναντι σε εκείνους που συντελούν στη σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων από Έλληνες, με τη βοήθεια όλων των ανθελλήνων της Ευρώπης και του κόσμου.
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου «μιλούν» από μόνα τους. Εγώ, με τα λίγα λόγια μου, θέλησα να επισημάνω την ιδιαίτερη σημασία τους σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, ενώ ο Γιώργος Νταλάρας, με την ξεχωριστή φωνή του, αναδεικνύει το μέγεθος της αξίας αυτών των τραγουδιών, για τον καθένα μας.
Ευχαριστώ όλους που συμβάλανε στη δημιουργία αυτού του δίσκου.
Και ιδιαίτερα τη Δέσπω Διαμαντίδου που «έκλαψε» για τα «θύματα στ’ αραχνιασμένα μνήματα».
Τέλος, στο φίλο Γιάννη Αλαφούζο αφιερώνω αυτή μου τη δουλειά, για όσα πιστεύει και… πικραίνεται.

Οι αστρολόγοι

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου
Πλήκτρα: Κώστας Γανωσέλης
Πιάνο: Γιάννης Ζερβίδης
Κιθάρες: Κώστας Νικολόπουλος & Στέλιος Καρύδας
Κοντραμπάσο: Ανδρέας Ροδουσάκης
Πνευστά: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)

Μελετάμε τους πλανήτες
κι όλους τους αστερισμούς
τους πολέμους και τις ήττες
και τους δύσκολους χρησμούς.

Στην παλιά μας τη φυλλάδα
που διαβάσαμε ξανά
τέτοιο όνομα Ελλάδα
δεν υπάρχει πουθενά.

Μόνο σ’ ένα καζαμία
με περγαμηνό χαρτί
αίμα στάζαν τα σημεία
σαν κομμένη αορτή.

Κι όπως ρίχναμε τη σκόνη
να στεγνώσει την πληγή
φάνηκαν του Ομήρου οι χρόνοι
και των Αχαιών η γη.

Λίγα φύλλα παρακάτω
καθώς έτρεχε ο καιρός
σαν τη φλεγομένη βάτο
πάλι φούντωνε ο χορός.

Θερμοπύλες Μαραθώνες
βγαίναν τώρα στη σκηνή
του Αλεξάνδρου οι Μακεδόνες
του Φωκά οι Βυζαντινοί.

Ώσπου χάραξε μια μέρα
κι απ’ το Σούλι ως τη Γραβιά
όλα τα ’σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

Όμως κύλησαν τα χρόνια
και στ’ αγέραστα βουνά
γύρισαν τα χελιδόνια
κι ήλιος φάνηκε ξανά

Αχ, τελειώσαν οι σελίδες
και τι έγινε μετά
δεν το είδα δεν το είδες
μα ο νους μου αλλού πετά.

Γιατί γνώρισα ένα νέο
λυπημένο και χλωμό
που ’χε ζήσει στο Αιγαίο
πριν απ’ τον κατακλυσμό.

Τώρα που θα σταματήσει
ο δικός μας ο χορός
θά ’ρθει να μας τραγουδήσει
για μια γέννα πυρός.

Γράφει ο Σταύρος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου διαπερνούν τα αδιαφανή κρύσταλλα της σύγχρονης αναλγησίας μας. Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια αποκαλύπτουν την πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής μας ζωής με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» και σαν νυστέρια φτάνουν ως το κόκαλο της ευθύνης όλων μας για το κακό που μας τριγυρνά και απειλεί να μας καταστρέψει.
Σ’ αυτά τα νέα «Αμοργιανά» τραγούδια του, ο Νίκος Γκάτσος, με δέος, οργή και πόνο, βάζει τίτλους σκληρούς και λέει λόγια πικρά για να ξυπνήσει από τη νάρκη τους συνέλληνες, λίγο πριν από μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Και τα τραγούδια του αυτά δεν έχουν καμιά κομματική σκοπιμότητα ή δεν είναι τραγούδια καμιάς συνηθισμένης πολιτικο-κομματικής τραγουδοποιίας και θεολογίας.
Είναι τραγούδια μιας βαθιάς συναίσθησης ευθύνης ενός ποιητή της ελληνικής ψυχής και της ανθρώπινης αγωνίας που θέλησε, τώρα, στην τέλεια ωριμότητά του, να περάσει (με το τραγούδι), στο στόμα, στην ψυχή και στο μυαλό του λαού μας, το λόγο και τον ήχο της οργής απέναντι σε «εκείνα και εκείνους» που καταστρέφουν τη Ελλάδα. Απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να εξαφανίσουν την ελληνική συναίσθηση και συνείδηση και, τέλος, απέναντι σε εκείνους που συντελούν στη σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων από Έλληνες, με τη βοήθεια όλων των ανθελλήνων της Ευρώπης και του κόσμου.
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου «μιλούν» από μόνα τους. Εγώ, με τα λίγα λόγια μου, θέλησα να επισημάνω την ιδιαίτερη σημασία τους σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, ενώ ο Γιώργος Νταλάρας, με την ξεχωριστή φωνή του, αναδεικνύει το μέγεθος της αξίας αυτών των τραγουδιών, για τον καθένα μας.
Ευχαριστώ όλους που συμβάλανε στη δημιουργία αυτού του δίσκου.
Και ιδιαίτερα τη Δέσπω Διαμαντίδου που «έκλαψε» για τα «θύματα στ’ αραχνιασμένα μνήματα».
Τέλος, στο φίλο Γιάννη Αλαφούζο αφιερώνω αυτή μου τη δουλειά, για όσα πιστεύει και… πικραίνεται.

Ο χορός των Κυκλάδων

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου
Πλήκτρα: Κώστας Γανωσέλης
Πιάνο: Γιάννης Ζερβίδης
Κιθάρες: Κώστας Νικολόπουλος & Στέλιος Καρύδας
Κοντραμπάσο: Ανδρέας Ροδουσάκης
Πνευστά: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Ακορντεόν: Λάζαρος Κουλαξίζης
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)

Σκοτεινό το τραγούδι που θα πω
τα συντρίμμια του τόπου μου πατώ.
Χαμένα αδέρφια ίσκιοι λαβωμένοι
χαμένη Ελλάδα παντού σ’ αναζητώ.

Των Κυκλάδων σταμάτησε ο χορός
πετρωμένο το κύμα κι ο καιρός.
Πάνω απ’ τις μνήμες μάρμαρα σπασμένα
πάνω άπ’ τις στέγες ο άνεμος σκληρός.

Παγερέ του αιώνα μου βοριά
πού τα πήγες τ’ αφτέρουγα παιδιά;
Τα πήρε ο ύπνος σε άχραντη πατρίδα
τα πήρε η νύχτα στη μαύρη της καρδιά.

Της ζωής ποιος γνωρίζει το σκοπό;
Το σκουλήκι στοχεύει τον καρπό.
Χαμένα αδέρφια δείχτε μου ένα δρόμο
χαμένη Ελλάδα την πόρτα σου χτυπώ

Γράφει ο Σταύρος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου διαπερνούν τα αδιαφανή κρύσταλλα της σύγχρονης αναλγησίας μας. Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια αποκαλύπτουν την πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής μας ζωής με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» και σαν νυστέρια φτάνουν ως το κόκαλο της ευθύνης όλων μας για το κακό που μας τριγυρνά και απειλεί να μας καταστρέψει.
Σ’ αυτά τα νέα «Αμοργιανά» τραγούδια του, ο Νίκος Γκάτσος, με δέος, οργή και πόνο, βάζει τίτλους σκληρούς και λέει λόγια πικρά για να ξυπνήσει από τη νάρκη τους συνέλληνες, λίγο πριν από μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Και τα τραγούδια του αυτά δεν έχουν καμιά κομματική σκοπιμότητα ή δεν είναι τραγούδια καμιάς συνηθισμένης πολιτικο-κομματικής τραγουδοποιίας και θεολογίας.
Είναι τραγούδια μιας βαθιάς συναίσθησης ευθύνης ενός ποιητή της ελληνικής ψυχής και της ανθρώπινης αγωνίας που θέλησε, τώρα, στην τέλεια ωριμότητά του, να περάσει (με το τραγούδι), στο στόμα, στην ψυχή και στο μυαλό του λαού μας, το λόγο και τον ήχο της οργής απέναντι σε «εκείνα και εκείνους» που καταστρέφουν τη Ελλάδα. Απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να εξαφανίσουν την ελληνική συναίσθηση και συνείδηση και, τέλος, απέναντι σε εκείνους που συντελούν στη σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων από Έλληνες, με τη βοήθεια όλων των ανθελλήνων της Ευρώπης και του κόσμου.
Τα «Κατά Μάρκον» τραγούδια του Νίκου Γκάτσου «μιλούν» από μόνα τους. Εγώ, με τα λίγα λόγια μου, θέλησα να επισημάνω την ιδιαίτερη σημασία τους σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, ενώ ο Γιώργος Νταλάρας, με την ξεχωριστή φωνή του, αναδεικνύει το μέγεθος της αξίας αυτών των τραγουδιών, για τον καθένα μας.
Ευχαριστώ όλους που συμβάλανε στη δημιουργία αυτού του δίσκου.
Και ιδιαίτερα τη Δέσπω Διαμαντίδου που «έκλαψε» για τα «θύματα στ’ αραχνιασμένα μνήματα».
Τέλος, στο φίλο Γιάννη Αλαφούζο αφιερώνω αυτή μου τη δουλειά, για όσα πιστεύει και… πικραίνεται.

Μια παρέα είμαστε (ορχηστρικό)

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τετράχορδο μπουζούκι & τζουράς: Γιάννης Μπιθικώτσης
Ακουστική κιθάρα: Γιάννης Δέδες
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Κλασικό μπάσο: Νύσος Πανταζής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιώργος Ζηκογιάννης
Μπαγλαμάς: Πάνος Ιατρού
Ακορντεόν: Γιώργος Καραθανάσης
Πιάνο: Γιώργος Χατζηνάσιος
Δίσκος: Τα συναξάρια (1981)

Γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Ο κύκλος τραγουδιών Τα συναξάρια είναι μια «πορεία» μέσα απ’ την καθημερινότητα την απλή και τόσο ανθρώπινη που γίνεται τραγούδι. Η αυθεντικά λαϊκή φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου πραγματοποίησε το αποτέλεσμα που είχα φανταστεί. Με αυτά τα τραγούδια θέλω να υπογραμμίσω την προσπάθεια που κάνει ο συνθέτης για να ξεφύγει απ’ την τυποποίηση και τους χαρακτηρισμούς όπως λαϊκός, ελαφρός, δυτικός, στρατευμένος κλπ. Που στιγματίζουν τη δουλειά του και περιορίζουν το έργο του. Αυτές τις σκέψεις τις εμπιστεύομαι σ’ αυτούς που θα ασχοληθούν με οποιοδήποτε τρόπο μ’ αυτόν τον δίσκο, έχοντας υπ’ όψη μου ότι πάντοτε βαραίνει το αποτέλεσμα. [πηγή: περιοδικό Όγδοο]

Μαυραγορίτης μάγκας

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Σόλο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Ακουστική κιθάρα: Γιάννης Δέδες
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Κλασικό μπάσο: Νύσος Πανταζής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιώργος Ζηκογιάννης
Μπαγλαμάς: Πάνος Ιατρού
Ακορντεόν: Γιώργος Καραθανάσης
Πιάνο: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Τα συναξάρια (1981)

Δυο χρόνια σ’ ένα σπίτι
δεν άναψ’ ένα φως
τον πήρανε μια Τρίτη
δεκάξι του μηνός

Μαυραγορίτης μάγκας
τσιράκι του βαλέ
τέτοιος λεβέντης άντρας
μες στο Γεντί Κουλέ
Φτωχιά Θεσσαλονίκη
Καλαμαριά πικρή
ο βίος καταδίκη
κι η φτώχεια φυλακή

Δυο τρεις χωροφυλάκοι
τον σέρναν από μπρος
κι ο Χάρος με σακάκι
πιο πίσω σαν γαμπρός

Μαυραγορίτης μάγκας
τσιράκι του βαλέ
τέτοιος λεβέντης άντρας
μες στο Γεντί Κουλέ
Φτωχιά Θεσσαλονίκη
Καλαμαριά πικρή
ο βίος καταδίκη
κι η φτώχεια φυλακή

Γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Ο κύκλος τραγουδιών Τα συναξάρια είναι μια «πορεία» μέσα απ’ την καθημερινότητα την απλή και τόσο ανθρώπινη που γίνεται τραγούδι. Η αυθεντικά λαϊκή φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου πραγματοποίησε το αποτέλεσμα που είχα φανταστεί. Με αυτά τα τραγούδια θέλω να υπογραμμίσω την προσπάθεια που κάνει ο συνθέτης για να ξεφύγει απ’ την τυποποίηση και τους χαρακτηρισμούς όπως λαϊκός, ελαφρός, δυτικός, στρατευμένος κλπ. Που στιγματίζουν τη δουλειά του και περιορίζουν το έργο του. Αυτές τις σκέψεις τις εμπιστεύομαι σ’ αυτούς που θα ασχοληθούν με οποιοδήποτε τρόπο μ’ αυτόν τον δίσκο, έχοντας υπ’ όψη μου ότι πάντοτε βαραίνει το αποτέλεσμα.

Τι λέει ο Μιχάλης Μπουρμπούλης για το τραγούδι «Μαυραγορίτης μάγκας»:
Το 1961 υπηρετούσα στρατιώτης στην Θεσσαλονίκη ως Ασυρματιστής στο 478 Τάγμα Διαβιβάσεων. Ήξερα καλά από τις ερασιτεχνικές αναγνώσεις μου την ιστορία της πόλης. Εκείνο που με έθλιβε όμως ήταν η ταχύτατη ανοικοδόμηση και τα αποτελέσματα αυτής: Το γκρέμισμα θαυμάσιων σπιτιών του παρελθόντος, καθώς και η εγκατάλειψη των υπαρχόντων μνημείων. Συντήρηση σχεδόν καμία. Μέρα με την ημέρα περίμενα να γκρεμίσουν και τον Λευκό Πύργο. Την διάθεση την είχαν οι εργολάβοι, αλλά δεν το τόλμησαν ευτυχώς γιατί φοβήθηκαν τα κεφάλια τους. Τότε άρχισα και τις επισκέψεις σε ό,τι είχε διασωθεί. Απόρησα γιατί οι γερμανοί δεν ισοπέδωσαν το Εβραϊκό Νεκροταφείο. Η απορία μου μένει ακόμη αναπάντητη. Όταν τελείωσα με τις εκκλησίες και ό,τι άλλο έκρυβε για μένα μυστήριο και ενδιαφέρον, άρχισα τις επισκέψεις στην Άνω Πόλη και ειδικά στο Επταπύργιο. Εκεί βρήκα αρκετά διασωσμένα σπίτια που έδιναν κάπως τον παλαιικό χαρακτήρα της συνοικίας. Μέσα στο Κάστρο υπήρχαν πολλοί φτωχοί που ζούσαν σε σχεδόν εγκαταλελειμμένα οικήματα. Ρωτούσα να μου εξηγήσουν το κάθε τι που έβλεπα. Γυναίκες με φτωχικά ρούχα, παιδιά αδύνατα μέσα στις λάσπες να παίζουν ανυποψίαστα. Άντρες κατσούφηδες, με εργαλεία στα χέρια, να πηγαινοέρχονται λες και ήταν επιστρατευμένοι. Εκεί είδα και γνώρισα, μιαν άλλη Θεσσαλονίκη. «Αλήθεια», σκέφτηκα, «ποια από τις δύο “Θεσσαλονίκες” είναι η πραγματική;».
Το Γεντί Κουλέ και η ιστορία που έκρυβε στα σπλάχνα του, μου τράνταξαν τα σωθικά. Ρώταγα, ρώταγα, κάποιοι μου είπαν ότι υπήρχαν ακόμη εν ζωή μερικοί που βίωσαν την φυλακή και πλησίασαν τον θάνατο. Μου τόνισαν πως δεν ήταν όλοι ήρωες, υπήρχαν και κάτι “καλόπαιδα” που κανονικά πλήρωσαν τις πράξεις τους.
Μετά ακολούθησε σιωπή, λες και μεταξύ τους συνεννοήθηκαν να μην με εμπιστεύονται. Ίσως για τον λόγο αυτό να έφταιγε η ύποπτη, κατ’ εκείνους, επιμονή μου και τα στρατιωτικά ρούχα που φορούσα. Μπήκα σε κάνα-δυο ταβερνεία, αλλά και εκεί άρχων Νόμος η σιωπή. Δεν σταμάτησα. Όταν το μυαλό μου φορτώθηκε και δεν άντεχε άλλο, δεν ξαναπήγα. Έμεινα με την σκιώδη ανάμνηση.
Να γιατί, όταν ο Γ. Χατζηνάσιος δημιουργούσε τα «Συναξάρια» με τον Δ. Μητροπάνο και ζήτησε την συμμετοχή μου, έγραψα το «Μαυραγορίτης μάγκας». Το θεωρούσα σαν μια συμβολική προσφορά για τα χρόνια, τους ανθρώπους και μιαν άλλη “φυλή” που στριμώχτηκε, έζησε ή πέθανε στα σκοτεινά μπουντρούμια εκείνης της κόλασης, για διάφορους λόγους, είτε ηθικούς, είτε εγκληματικούς. Το να προσπαθήσεις να ξεδιαλύνεις τους μεν από τους δε, είναι άλυτο πρόβλημα που επιμένει να ζει στον χώρο του μυστηρίου.
[πηγή: περιοδικό Όγδοο]

Πάει η ζωή μου άδικα

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τετράχορδο μπουζούκι & τζουράς: Γιάννης Μπιθικώτσης
Ακουστική κιθάρα: Γιάννης Δέδες
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Κλασικό μπάσο: Νύσος Πανταζής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιώργος Ζηκογιάννης
Μπαγλαμάς: Πάνος Ιατρού
Ακορντεόν: Γιώργος Καραθανάσης
Πιάνο: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Τα συναξάρια (1981)

Είμαι φτωχός και ντρέπομαι
να ’ρθω να σου μιλήσω
αν ήξερα να τραγουδώ
θα ’χα έναν τρόπο να σου πω
«θέλω να σε φιλήσω»

Πάει η ζωή μου άδικα
και απ’ τ’ άδικο στο κρίμα
βουλιάζω στα ουζάδικα
σα ναυαγός στο κύμα

Τον έρωτά μου σου ’γραψα
κι απάντηση καμία
είσαι αγέρας που περνά
και τις ημέρες μου σκορπά
στα τέσσερα σημεία

Πάει η ζωή μου άδικα
και απ’ τ’ άδικο στο κρίμα
βουλιάζω στα ουζάδικα
σα ναυαγός στο κύμα

Γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Ο κύκλος τραγουδιών Τα συναξάρια είναι μια «πορεία» μέσα απ’ την καθημερινότητα την απλή και τόσο ανθρώπινη που γίνεται τραγούδι. Η αυθεντικά λαϊκή φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου πραγματοποίησε το αποτέλεσμα που είχα φανταστεί. Με αυτά τα τραγούδια θέλω να υπογραμμίσω την προσπάθεια που κάνει ο συνθέτης για να ξεφύγει απ’ την τυποποίηση και τους χαρακτηρισμούς όπως λαϊκός, ελαφρός, δυτικός, στρατευμένος κλπ. Που στιγματίζουν τη δουλειά του και περιορίζουν το έργο του. Αυτές τις σκέψεις τις εμπιστεύομαι σ’ αυτούς που θα ασχοληθούν με οποιοδήποτε τρόπο μ’ αυτόν τον δίσκο, έχοντας υπ’ όψη μου ότι πάντοτε βαραίνει το αποτέλεσμα. [πηγή: περιοδικό Όγδοο]

Θεσσαλονίκη, Σαββατόβραδο κι Απρίλης

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος
Τετράχορδο μπουζούκι: Θανάσης Πολυκανδριώτης
Τετράχορδο μπουζούκι & τζουράς: Γιάννης Μπιθικώτσης
Ακουστική κιθάρα: Γιάννης Δέδες
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Κλασικό μπάσο: Νύσος Πανταζής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιώργος Ζηκογιάννης
Μπαγλαμάς: Πάνος Ιατρού
Ακορντεόν: Γιώργος Καραθανάσης
Πιάνο: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Τα συναξάρια (1981)

Θεσσαλονίκη, Σαββατόβραδο κι Απρίλης
και να μου δίνεις τον καημό μ’ απλοχεριά
σε κάποια απόμερη γωνιά της Νέας Κρήνης
με το τζουκ μποξ να με γυρίζεις στα παλιά

Σ’ ένα ρεμπέτικο θα ρίξω την ψυχή μου
να ξεγελάσω το χαμένο τον καιρό
ήτανε κάποτε η άνοιξη δική μου
ήμουνα κάποτε Απρίλης σου εγώ

Θεσσαλονίκη κι απ’ το Κάστρο το βραδάκι
να σ’ αγναντεύω και να λιώνω σαν κερί
δεκαοχτώ χρονώ τρελό παλικαράκι
με το μεράκι σου να βγαίνω στη ζωή

Γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Ο κύκλος τραγουδιών Τα συναξάρια είναι μια «πορεία» μέσα απ’ την καθημερινότητα την απλή και τόσο ανθρώπινη που γίνεται τραγούδι. Η αυθεντικά λαϊκή φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου πραγματοποίησε το αποτέλεσμα που είχα φανταστεί. Με αυτά τα τραγούδια θέλω να υπογραμμίσω την προσπάθεια που κάνει ο συνθέτης για να ξεφύγει απ’ την τυποποίηση και τους χαρακτηρισμούς όπως λαϊκός, ελαφρός, δυτικός, στρατευμένος κλπ. Που στιγματίζουν τη δουλειά του και περιορίζουν το έργο του. Αυτές τις σκέψεις τις εμπιστεύομαι σ’ αυτούς που θα ασχοληθούν με οποιοδήποτε τρόπο μ’ αυτόν τον δίσκο, έχοντας υπ’ όψη μου ότι πάντοτε βαραίνει το αποτέλεσμα. [πηγή: περιοδικό Όγδοο]

Σαν κουρέλι

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τετράχορδο μπουζούκι & τζουράς: Γιάννης Μπιθικώτσης
Ακουστική κιθάρα: Γιάννης Δέδες
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Κλασικό μπάσο: Νύσος Πανταζής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιώργος Ζηκογιάννης
Μπαγλαμάς: Πάνος Ιατρού
Ακορντεόν: Γιώργος Καραθανάσης
Πιάνο: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Τα συναξάρια (1981)

Θέλει άλλαγμα η βελόνα
το τραγούδι είναι βραχνό
το παλιό γραμμόφωνό σου
παίζει άπονο σκοπό

Σαν κουρέλι πάνω στ’ άλλο
μπαλωμένοι μια ζωή
πες μου ποιο σκοπό να βάλω
να μην κλαις τόσο πολύ

Το παλτό σου έχει λιώσει
κι έχουν σπάσει τα κουμπιά
όλα τα ’χεις πια σκοτώσει
κι ούτε που σε νοιάζει πια

Σαν κουρέλι πάνω στ’ άλλο
μπαλωμένοι μια ζωή
πες μου ποιο σκοπό να βάλω
να μην κλαις τόσο πολύ

Γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Ο κύκλος τραγουδιών Τα συναξάρια είναι μια «πορεία» μέσα απ’ την καθημερινότητα την απλή και τόσο ανθρώπινη που γίνεται τραγούδι. Η αυθεντικά λαϊκή φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου πραγματοποίησε το αποτέλεσμα που είχα φανταστεί. Με αυτά τα τραγούδια θέλω να υπογραμμίσω την προσπάθεια που κάνει ο συνθέτης για να ξεφύγει απ’ την τυποποίηση και τους χαρακτηρισμούς όπως λαϊκός, ελαφρός, δυτικός, στρατευμένος κλπ. Που στιγματίζουν τη δουλειά του και περιορίζουν το έργο του. Αυτές τις σκέψεις τις εμπιστεύομαι σ’ αυτούς που θα ασχοληθούν με οποιοδήποτε τρόπο μ’ αυτόν τον δίσκο, έχοντας υπ’ όψη μου ότι πάντοτε βαραίνει το αποτέλεσμα. [πηγή: περιοδικό Όγδοο]

Στη μνήμη ενός παλιού ρεμπέτη

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τετράχορδο μπουζούκι: Θανάσης Πολυκανδριώτης
Τετράχορδο μπουζούκι & τζουράς: Γιάννης Μπιθικώτσης
Ακουστική κιθάρα: Γιάννης Δέδες
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Κλασικό μπάσο: Νύσος Πανταζής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιώργος Ζηκογιάννης
Μπαγλαμάς: Πάνος Ιατρού
Ακορντεόν: Γιώργος Καραθανάσης
Πιάνο: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Τα συναξάρια (1981)

Μια φορά κι ακόμα μία
χελιδόνι μου, πετάς
βγήκες στην παρανομία
και τις νύχτες περπατάς

Κι η φωνή σου ξεχασμένη
σ’ έναν μπαγλαμά κλεισμένη

Σ’ είχα δει στα συναξάρια
τα σβησμένα και παλιά
δάκρυ μέσα στα νταμάρια
να κυλάς, Πρωτομαγιά

Και θυμήθηκα τα χρόνια
που ’χανε φωνή τ’ αηδόνια

Στα μεγάλα τα βαγόνια
η ζωή σου εδώ κι εκεί
χάλασες ωραία χρόνια
Βέλγιο κι Αμερική

Τώρα μέσα στο φλιτζάνι
βγάζεις τους καημούς σεργιάνι

Γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Ο κύκλος τραγουδιών Τα συναξάρια είναι μια «πορεία» μέσα απ’ την καθημερινότητα την απλή και τόσο ανθρώπινη που γίνεται τραγούδι. Η αυθεντικά λαϊκή φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου πραγματοποίησε το αποτέλεσμα που είχα φανταστεί. Με αυτά τα τραγούδια θέλω να υπογραμμίσω την προσπάθεια που κάνει ο συνθέτης για να ξεφύγει απ’ την τυποποίηση και τους χαρακτηρισμούς όπως λαϊκός, ελαφρός, δυτικός, στρατευμένος κλπ. Που στιγματίζουν τη δουλειά του και περιορίζουν το έργο του. Αυτές τις σκέψεις τις εμπιστεύομαι σ’ αυτούς που θα ασχοληθούν με οποιοδήποτε τρόπο μ’ αυτόν τον δίσκο, έχοντας υπ’ όψη μου ότι πάντοτε βαραίνει το αποτέλεσμα. [πηγή: περιοδικό Όγδοο]

Μια παρέα είμαστε

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τετράχορδο μπουζούκι & τζουράς: Γιάννης Μπιθικώτσης
Ακουστική κιθάρα: Γιάννης Δέδες
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Κλασικό μπάσο: Νύσος Πανταζής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιώργος Ζηκογιάννης
Μπαγλαμάς: Πάνος Ιατρού
Ακορντεόν: Γιώργος Καραθανάσης
Πιάνο: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος & χορωδία (Λία Βίσση, Νίτσα Ρούτη, Λιλή Τσιτριμπίνη, Γιάννης Πηλιούρης, Νίκος Βασσαράς, Δαμιανός Σερέφογλου)
Δίσκος: Τα συναξάρια (1981)

Κλείσανε τα κέντρα τα σινεμά και τα καφενεία
μια παρέα είμαστε που χωρίζει σε μια γωνία
Αύριο σκορπίζουμε σαν πουλιά στην κοσμοπλημμύρα
σαν τους πρόσφυγες που δεν έχουνε μες στον ήλιο μοίρα
Τρένα θα μας πάρουνε την αυγή και λεωφορεία
Γεια σου Στέλλα, γεια σου Αγγελική και μην κλαις, Μαρία
και μην κλαις, Μαρία

Είχαμ’ όνειρα όπως τα παιδιά όπως οι ανθρώποι
τώρα ένας φεύγει γι’ Αμερική κι άλλος για Ευρώπη
Αύριο σκορπίζουμε σαν πουλιά στην κοσμοπλημμύρα
σαν τους πρόσφυγες που δεν έχουνε μες στον ήλιο μοίρα
Τρένα θα μας πάρουνε την αυγή και λεωφορεία
Γεια σου Στέλλα, γεια σου Αγγελική και μην κλαις, Μαρία
και μην κλαις, Μαρία

Σύννεφα σκεπάσαν τον ουρανό, φεύγει η λιακάδα
ένας κρύος και έρημος σταθμός μοιάζει η Ελλάδα
Αύριο σκορπίζουμε σαν πουλιά στην κοσμοπλημμύρα
σαν τους πρόσφυγες που δεν έχουνε μες στον ήλιο μοίρα
Τρένα θα μας πάρουνε την αυγή και λεωφορεία
Γεια σου Στέλλα, γεια σου Αγγελική και μην κλαις, Μαρία
και μην κλαις, Μαρία

Γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Ο κύκλος τραγουδιών Τα συναξάρια είναι μια «πορεία» μέσα απ’ την καθημερινότητα την απλή και τόσο ανθρώπινη που γίνεται τραγούδι. Η αυθεντικά λαϊκή φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου πραγματοποίησε το αποτέλεσμα που είχα φανταστεί. Με αυτά τα τραγούδια θέλω να υπογραμμίσω την προσπάθεια που κάνει ο συνθέτης για να ξεφύγει απ’ την τυποποίηση και τους χαρακτηρισμούς όπως λαϊκός, ελαφρός, δυτικός, στρατευμένος κλπ. Που στιγματίζουν τη δουλειά του και περιορίζουν το έργο του. Αυτές τις σκέψεις τις εμπιστεύομαι σ’ αυτούς που θα ασχοληθούν με οποιοδήποτε τρόπο μ’ αυτόν τον δίσκο, έχοντας υπ’ όψη μου ότι πάντοτε βαραίνει το αποτέλεσμα. [πηγή: περιοδικό Όγδοο]

Νύχτα

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τετράχορδο μπουζούκι & τζουράς: Γιάννης Μπιθικώτσης
Ακουστική κιθάρα: Γιάννης Δέδες
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Κλασικό μπάσο: Νύσος Πανταζής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιώργος Ζηκογιάννης
Μπαγλαμάς: Πάνος Ιατρού
Ακορντεόν: Γιώργος Καραθανάσης
Πιάνο: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Τα συναξάρια (1981)

Νύχτα, χαρακώνει τη νύχτα
κάποιου τρένου η σφυρίχτρα
και του κόσμου η βουή
στάζει, το παράπονο στάζει
και τους δυο μας χαράζει
με σπασμένο γυαλί

Τα ωραία μας χρόνια και οι όμορφες μέρες
μας γαζώνουν σαν σφαίρες σ’ έναν τοίχο μπροστά
Νύχτα, θα ξανάρθει η νύχτα
και του τρένου η σφυρίχτρα θα μας βρει χωριστά

Πίκρα, πόση ήπιαμε πίκρα
ούτε εγώ δεν το βρήκα
ούτε εσύ δεν το λες
Βρέχει, μες στα μάτια σου βρέχει
κι η καρδιά δεν αντέχει να σε βλέπει να κλαις

Τα ωραία μας χρόνια και οι όμορφες μέρες
μας γαζώνουν σαν σφαίρες σ’ έναν τοίχο μπροστά
Νύχτα, θα ξανάρθει η νύχτα
και του τρένου η σφυρίχτρα θα μας βρει χωριστά

Γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Ο κύκλος τραγουδιών Τα συναξάρια είναι μια «πορεία» μέσα απ’ την καθημερινότητα την απλή και τόσο ανθρώπινη που γίνεται τραγούδι. Η αυθεντικά λαϊκή φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου πραγματοποίησε το αποτέλεσμα που είχα φανταστεί. Με αυτά τα τραγούδια θέλω να υπογραμμίσω την προσπάθεια που κάνει ο συνθέτης για να ξεφύγει απ’ την τυποποίηση και τους χαρακτηρισμούς όπως λαϊκός, ελαφρός, δυτικός, στρατευμένος κλπ. Που στιγματίζουν τη δουλειά του και περιορίζουν το έργο του. Αυτές τις σκέψεις τις εμπιστεύομαι σ’ αυτούς που θα ασχοληθούν με οποιοδήποτε τρόπο μ’ αυτόν τον δίσκο, έχοντας υπ’ όψη μου ότι πάντοτε βαραίνει το αποτέλεσμα. [πηγή: περιοδικό Όγδοο]

Μην παραπονιέσαι τώρα

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι: Μάνος Κουφιανάκης
Τετράχορδο μπουζούκι: Θανάσης Πολυκανδριώτης
Τετράχορδο μπουζούκι & τζουράς: Γιάννης Μπιθικώτσης
Ακουστική κιθάρα: Γιάννης Δέδες
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κρουστά: Νίκος Αντύπας
Κλασικό μπάσο: Νύσος Πανταζής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιώργος Ζηκογιάννης
Μπαγλαμάς: Πάνος Ιατρού
Ακορντεόν: Γιώργος Καραθανάσης
Πιάνο: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Τα συναξάρια (1981)

Πάνω-πάνω και πιο πάνω
και πολύ πιο παραπάνω
σ’ είχα από μένανε
Κάτω-κάτω και πιο κάτω
ξέπεσες πιο παρακάτω
κρίμα, βρε, σ’ εσένανε

Μην παραπονιέσαι τώρα, μη μιλάς
φταις που τυραννιέσαι και παρακαλάς

Πάνω-πάνω και πιο πάνω
και πολύ πιο παραπάνω
σ’ είχα από μένανε
Κάτω-κάτω και πιο κάτω
ξέπεσες πιο παρακάτω
κρίμα, βρε, σ’ εσένανε

Ένα-ένα κι άλλο ένα
δίχως τελειωμό κανένα
μέτραγα τα λάθη σου
Πέρα-πέρα και πιο πέρα
δυο στενά πιο παραπέρα
ας πονάς μονάχη σου

Μην παραπονιέσαι τώρα, μη μιλάς
φταις που τυραννιέσαι και παρακαλάς

Ένα-ένα κι άλλο ένα
δίχως τελειωμό κανένα
μέτραγα τα λάθη σου
Πέρα-πέρα και πιο πέρα
δυο στενά πιο παραπέρα
ας πονάς μονάχη σου

Μην παραπονιέσαι τώρα, μη μιλάς
φταις που τυραννιέσαι και παρακαλάς

Πάνω-πάνω και πιο πάνω
και πολύ πιο παραπάνω
σ’ είχα από μένανε
Κάτω-κάτω και πιο κάτω
ξέπεσες πιο παρακάτω
κρίμα, βρε, σ’ εσένανε

Γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος στο εσώφυλλο του δίσκου:
Ο κύκλος τραγουδιών Τα συναξάρια είναι μια «πορεία» μέσα απ’ την καθημερινότητα την απλή και τόσο ανθρώπινη που γίνεται τραγούδι. Η αυθεντικά λαϊκή φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου πραγματοποίησε το αποτέλεσμα που είχα φανταστεί. Με αυτά τα τραγούδια θέλω να υπογραμμίσω την προσπάθεια που κάνει ο συνθέτης για να ξεφύγει απ’ την τυποποίηση και τους χαρακτηρισμούς όπως λαϊκός, ελαφρός, δυτικός, στρατευμένος κλπ. Που στιγματίζουν τη δουλειά του και περιορίζουν το έργο του. Αυτές τις σκέψεις τις εμπιστεύομαι σ’ αυτούς που θα ασχοληθούν με οποιοδήποτε τρόπο μ’ αυτόν τον δίσκο, έχοντας υπ’ όψη μου ότι πάντοτε βαραίνει το αποτέλεσμα. [πηγή: περιοδικό Όγδοο]